Inloggen

Wachtwoord vergeten?

Duikreporter

Wouter Hoogerwerf – Van Makassar tot mantis shrimp (5)

In april reizen Duikreporter Wouter Hoogerwerf en zijn vriendin van zuid naar noord over het eiland Sulawesi. Ze duiken zowel het water als het lokale leven in. Voor de laatste duiken stoppen ze op Gangga Island.

We laten vandaag het Bastianos resort met ons lieve kleine kamertje en het fijne restaurant en zwembad achter ons. Na het uitchecken steken we de Lembeh Strait weer over en stappen we in de taxi richting het uiterste noorden van het vast land van Sulawesi. We stappen daar op de boot richting het eiland Gangga met daarop het Gangga Island Resort. Het is op deze boot dat ik voor het eerst deze vakantie een viertakt buitenboordmotor zie. (met daarnaast nog wel twee versleten 2takt motoren) Na 20 minuten varen arriveren we aan de pier en de manager staat ons al op te wachten. We krijgen direct een rondleiding en uitleg over het reilen en zeilen op deze waanzinnige plek. De superdeluxe houten bungalows op het strand met daarop wat bomen en bedjes stralen zo ontzettend veel rust uit.

Bij de lunch merken we dat het vooral (rijke) ouderen zijn die hier hun vakantie doorbrengen. We voelen ons een buitenbeentje maar op het duikschip blijkt dit gevoel onterecht. We kunnen dezelfde middag nog duiken zegt Johan, het hoofd van het duikcentrum en we krijgen gids Hermanus toegewezen. Het gaat hier ook vooral weer om macro leven bij het duiken. Heel soms kom je een Bumphead Parrotfish en een haai tegen maar dan heb je echt geluk. Op de schitterende ruime duikboot ontmoeten we twee Amerikaanse stellen die de helft van het jaar in Nederland vertoeven. Oh leuk, waar verblijven jullie dan? Proberen we in het Nederlands. No, we stay on Bonaire. Aah dat is andere koek dan ons koude kikkerlandje. De duik maken we bij Lakehe aan de oostkant van Gangga. Maar niet voordat we even terug zijn gevaren omdat Marloes twee linker schoenen heeft meegekregen van de duikstaff. We kunnen er allemaal wel om lachen en volkomen relaxed rollen we achterover.

Deel5_5-70556

We belanden in weer een volkomen andere omgeving dan de voorgaande duikplaatsen. Dit is eigenlijk een mengelmoes van alles wat. Zand, koraal oases, wandjes, en hellingen. Wanneer we diepte maken komen we als eerst een eenzame Bumphead Parrotfish tegen. Die hadden we nog niet eerder gezien en het is nog een joekel ook! Hij komt echter niet dichtbij genoeg voor een foto. Meerdere Bluespotted stingray glijden voor ons uit en als we bij een groot tafelkoraal aan komen zet dit gids in eens zijn platte hand haaks op zijn voorhoofd. Haai!? Naarmate we dichterbij komen zien we een witpunthaaitje oplichten van de bodem en steeds zenuwachtiger heen en weer zwemmen in zijn schuilplaats. Het ging hier toch om macroleven? Echt kicken om deze nog even te zien. Je hart slaat op de een of andere manier toch weer een tandje over bij het zien van een haai. Even verderop krijgen we het signaal Hengelaarsvis. We zien alleen niets anders dan een mooi trosje koraal. Als we de tros beter in ons opnemen blijkt het een grote zwarte Frogfish te zijn waar we naar kijken. Zelfs op de fotos is het lastig te zien waar je naar kijkt. Helaas zie ik aan het eind van de duik toch weer wat druppels water in het onderwaterhuis. Die moeten we dus eens goed gaan inspecteren. Totaal zagen we 5 haaien.

Deel5_6-70556

Na aankomst terug op bij het resort genieten we van de superdeluxe voorzieningen in onze bungalow en op het strand. De rust, de zon die wegzakt achter het naburige eilandje terwijl hij allerlei oranje tinten de lucht in straalt met ook nog een vulkaantop op de achtergrond maakt het een ongelooflijk idyllische avond. De keuken van het resort is echt magnifiek! We hebben een keuze menu en gaan natuurlijk voor alles waar patat bij zit want de rijst van de afgelopen 4 weken zijn we echt zat. Het lijkt het samensmeltingsdiner van expeditie Robinson wel. Zelfs in Nederland hebben we zelden zo lekker gegeten. Onder het licht van de sterren lopen we via het strand terug naar onze bungalow. Heel romantisch, ook al moesten we goed opletten niet op de vele Heremietkreeften te gaan staan.

Na het ontbijt van zachte witte bolletjes met heuse chocolade pasta was het weer tijd om uit te varen. Buiten de Amerikanen was er nu ook een oud Duits stel aan boort, Opa und Oma. We raken aan de praat. We zijn dit keer met de houten duikboot omdat de sprong van het ruimere polyester jacht te hoog is voor de twee hoog bejaarden. 79 en 83 jaar oud zijn de duikers en ze hebben ook in Nederland gedoken vertellen ze. In de Grevelingen vonden ze het mooi duiken, maar dan wel voordat de dijk er lag. Pardon? De dijk er lag? Even Googlen leert ons dat de brouwerdam in 1971 gesloten is, dat is bijna 50 jaar geleden! We gaan als eerst te water bij Sahaung Satu en hier blijkt de duikervaring van de oudjes nog te zijn blijven hangen in de jaren 70. Ze kruipen zowat over de koralen en de gidsen hebben de handen vol aan de begeleiding. Het is mooi als je op die leeftijd nog de sport kan bedrijven maar als het zo moet vragen we ons af of het wel verantwoord is voor mens en natuur.

Deel5_3-70556

We duiken rondom een aantal rotsen die een eindje buiten de kust van Bangka uit het water steken. Ze steken een meter of 20 diep en afhankelijk van de stroming kiezen we de route. De deining aan de oppervlakte is meer dan we gewend zijn maar onder water is alles weer heerlijk rustig. De stenen wanden zijn totaal overwoekerd met koraal. Uit De barsten hangt regelmatig een lekkere dikke Murene. Vissen zijn er in overvloed maar de grotere exemplaren in het blauw blijven op gepaste afstand. We hadden aangegeven nog geen Zeepaardje gezien te hebben en binnen niet al te lange tijd heeft Hermanus er al een gevonden. In een grote waaier zien we een piepklein dwergzeepaardje heen en weer wiegen met de stroming. Niet met je ogen knipperen want dan ben je het beestje van rond de 1 cm direct weer kwijt. Ik kan er niet echt goed bij voor een foto maar er eentje zien is belangrijker dan een plaatje schieten. We vinden ook nog een mooie Frogfish en deze steekt tenminste wel goed af tegen zijn achtergrond. Dit levert wel een mooie foto op. Tijdens de veiligheidsstop komt er een school van verschillende soorten koraalknagers langs. Ze zwermen gigantisch snel door elkaar heen en je hoort het geknabbel aan de koralen. In de kleurenstorm zijn de verschillende soorten niet te onderscheiden.

Nadat Opa und Oma (zo noemt de duikcrew het oude Duitse stel) aan boort gehesen zijn kunnen we genieten van het zonnetje op het dak van de boot terwijl we naar de volgende stek varen. De crew heeft een gitaar bij zich en begint een voor een liedjes te spelen. Er word ritmisch getikt op een duiktank en de deur blijkt een goede trom te zijn. Het klinkt verbazingwekkend goed en het is erg gezellig aan boord. De oppervlakte interval is in een mum van tijd verstreken. Eenmaal weer onderwater deunt een liedje nog na in mijn hoofd. Het onderwaterhuis is droog gebleven na wat zwart Lembeh zand tussen de knopjes vandaan gespoeld te hebben. Dat geeft vertrouwen.

Deel5_4-70556

Rainbow is een grote ondiepere (15m) helling met grote koraalblokken op het spierwitte zand. Met de hulp van Hermanus weten we weer wat slakkensoorten te vinden die we nog niet eerder zagen. Soms moet je even stilstaan bij waar je bent. Het is zo schitterend om omringt te zijn door zoveel kleur op deze ongerepte plek. Dat moet je je soms echt blijven beseffen. De gids vindt nog wat dwergzeepaardjes die ik nu wel mooi op de foto kan zetten. Gelukkig nu hebben we toch nog bewijs. Na 61 minuten zit onze laatste duik in Sulawesi er op.

Wat een reis en wat een ervaringen! Eenmaal weer terug in Nederland kunnen we relaxte en onbezonnen vakantievibe gelukkig nog aardig vasthouden. Bij elk weerzien van de foto’s verzinken we gelijk weer in gedachten. Momenteel kijk ik nog een beetje op tegen het monteren van een film van de dik 30 gigabyte beeldmateriaal. Wanneer hij klaar is, is hij vanzelfsprekend weer te bewonderen op Duikeninbeeld.

Deel5_1-70556

Dit bericht delen

Wouter Hoogerwerf

Sinds 2011 duik ik regelmatig onder met of zonder Alphense duikvereniging Atlantis waar ik lid ben. Wie er wel altijd mee gaan is m'n vaste buddy/vriendin Marloes en m'n tweede vriendin de onderwater camera. Ik fotografeer met een Olympus Tg-2 met twee Inon D-2000 en ook is vaak m'n weefine ringlamp er op gemonteerd om lekker snel te kunnen switchen tussen macro en groothoek. Verder zul je mij nooit in een droogpak zien omdat ons principe is: "Als je het water in gaat moet je nat worden". We houden van reizen en duiken gecombineerd maar ook in zoet of zout Nederland zijn we regelmatig te vinden.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Velden met * zijn verplicht *

Wanneer je de site blijft gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

We zijn wettelijk verplicht om je te informeren en je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken. Op DuikeninBeeld gebruiken we functionele cookies. Deze cookies zijn noodzakelijk voor het functioneren van de website. Daarnaast gebruiken we analytics cookies. Via Google Analytics worden geanonimiseerd gegevens over het gebruikersgedrag verzameld. Zo kunnen wij zien hoe bezoekers zoals jij de website gebruiken, en kunnen wij op basis daarvan de website verbeteren.

Sluiten