Inloggen

Wachtwoord vergeten?

Duikreporter

René Weterings – De speld in de hooiberg die Oosterschelde heet!

Datum 14-8-2014
Locatie Bergse Diepsluis

Wat een duikavondje weer….René heeft de speld in de hooiberg gevonden!

Duik 553
Nog één week in het vakantieritme en daarna pak ik de “duikdraad” met buddy Frank weer op. Maar voor deze week sluit ik wederom aan bij “#duikdonderdag” van de mannen van Onderwaterhuis.nl. Plaats delict…Bergse Diepsluis, foto opdracht voor Aquashot Noord-Brabant…kreeft. Moet lukken op deze duikstek.

Het is lastig kiezen in de zomerperiode, want er zo veel te zien. Grevelingenmeer of toch maar weer Oosterschelde? Gaan we weer voor wat meer kans op die schattige sepiola’s bij Den Osse Haven of toch niet? Er was wat discussie in de winkel van Onderwaterhuis.nl blijkbaar, maar uiteindelijk viel de keuze dan toch op de Bergse Diepsluis. Lekker dichtbij, hoogwater en ook daar kans op sepiola’s, jonge sepia’s en natuurlijk de kreeften die we nodig hebben voor het foto thema van de komende bijeenkomst van Aquashot Noord-Brabant. Ik heb er weer zin in!

Dit keer zijn we met zijn vieren, ook Marco is er dit keer weer bij. Als ik op de parkeerplaats aan kom is het al redelijk druk. Verrassend voor een donderdagavond, zeker gezien het feit dat de regen met bakken uit de lucht komt vallen. Ik wacht nog heel even in de auto en dan zie ik dat het weer droog wordt. De lucht trekt langzaam weer een beetje open en vanuit mijn auto kijk ik over het weiland richting die gitzwarte wolken, waar ik een kwartier geleden nog onder door ben gereden op de snelweg. De zomer was mooi, maar dit soort dagen heb ik niet graag in mijn vakantie in Nederland. Volgend jaar toch maar naar een oord met zon garantie denk ik….

Nu het weer droog is, kan ik alvast mijn spullen bij elkaar gaan rapen. De rest van de Onderwaterhuis.nl crew is er nog niet, maar ze zullen vast snel komen. Ik maak nog even een praatje met Lia en het groepje waar ze mee gaat duiken. Nadat Corne als tweede ten tonele verschijnt, komen ook Raymond en Marco aanrijden. Even praten we bij en bespreken we het duikplan. We praten ook nog even over de foto’s van een zeepaardje van fotograaf Rinie Luykx en proberen er samen achter te komen waar dit zeepaardje gezien zou moeten zijn. Maar dan nog…al zou het zeepaardje bij de Bergse Diepsluis zijn, dan blijft het zoeken naar een speld in een hooiberg. Dat gaan we dus ook niet doen en daarom gaan we zoals afgesproken op “kreeften jacht”.

Met volle bepakking marcheren we richting de mossel hangcultuur om daar de duik te beginnen en dan op het gemak richting de trap terug te duiken in de hoop genoeg kreeften te kunnen vinden. Het is net hoog water geweest, dus we kunnen relatief eenvoudig in het water stappen. Wederom spreken we af maximaal 90 minuten te duiken en daarna dalen af. De eerste twee meter is het zicht maar matig, het lijkt wel of koud en warm water zich hier mengt, het lijkt in ieder geval een beetje op een thermocline. Ik zet koers richting de dijkhelling om vanaf daar terug richting het oosten te gaan.

Onderweg valt mijn oog meteen op een jonge sepia, deze kun je al geen baby meer noemen want het diertje was zeker al zo’n 5-6 centimeter groot! Van licht naar donker verkleurt hij zijn huid, duidelijk niet gediend van mijn aanwezigheid. Ik volg het diertje kort om te kijken of ik het kan fotograferen, maar dat geef ik al snel op. Ik duik verder over het zand en zie een hoop jonge platvisjes van een paar centimeter groot. In het wier vind ik een hoop kleine zeenaaldjes en het water is vergeven van de ribkwalletjes, met duizenden tegelijk zwermen ze hier momenteel rond. Sommigen slechts één centimeter groot, sommigen al volgroeid en dus zo’n vijftien centimeter.

Op de duikhelling speur ik naar holen van kreeften, gebruikelijk in de buurt van oesterbankjes waar ze hun holen onder graven. Ik laat me rustig naar een diepte van 7m zakken en zie al snel een oud sepiatentje van bamboestokken. Op dit moment moet ik toch weer aan die foto’s van het zeepaardje denken en besluit de stokken toch even nader te inspecteren, ik ben er nu toch, maar helaas veel meer dan een doodgewone krab vind ik er niet. Ik duik verder en zie nog steeds geen kreeften, het is hier toch iets te zanderig denk ik. Ondertussen zit ik ook al weer een stukje dieper en besluit rustig aan weer wat ondieper te gaan.

Door het redelijk goede zicht zie ik verderop een klein sepiatentje en ook die beschijn ik grondig met mijn duiklamp, maar dan zie ik ineens twee meter verderop een silhouet op een sepiastokje, ik herken het meteen…..een zeepaardje!!!!

Ik denk “huh, echt, serieus, meen je dat nou, hou eens op”…zie ik dit nu goed? Ik krijg meteen een verhoogde ademhaling en hartslag, ik voel me even een beetje in de war. Wow, vind ik hier nu echt dat zeepaardje? Ik kan het maar moeilijk geloven. Ik neem maar aan dat dit het zeepaardje is wat ik deze week al twee keer op een prachtige foto voorbij zag komen, geen idee of het ook zo is. Snel stel ik mijn camera in en houd daarbij nog even afstand, het zou erg dom zijn om in mijn enthousiasme nu het goede zicht te verpesten door mijn gespartel van enthousiasme. Het is hier erg te zanderig en te slibachtig, dus bij een klein foutje is het zo gebeurd.

Het zeepaardje staat kaarsrecht omhoog, met het staartje rond het sepiastokje gekruld houdt zij (want ik zie al snel dat het om een vrouwtje gaat) zich goed vast. Ik maak meteen wat foto’s, maar ik merk dat ik door de adrenaline niet goed bezig ben qua fotografie. Alles gaat fout en ondertussen wil ik toch ook gewoon genieten van dit prachtige diertje, wat eigenlijk nog best wel groot is! Uiteindelijk heb ik een paar shots die wel redelijk zijn, maar de 60mm macrolens is nu eventjes niet mijn vriend. Hier had ik toch liever de 14-42mm bij gehad, maar ja…wie verwacht dit nu?

Op een gegeven moment besluit dit zeepaardje het ruime sop te kiezen en ze zwemt weg. Niet over de bodem wat ik wel eens eerder gezien heb, maar ze begint te stijgen! Ik volg haar en zie mijn dieptemeter richting de zes meter gaan en zie geen bodem meer onder me. Ik probeer het diertje zwemmend te fotograferen en natuurlijk zijn de meeste foto’s het net niet. Uiteindelijk staat het diertje er op een paar foto’s helemaal op, maar helaas wel met het nodige zweefvuil. Opeens doemen er twee videolampen achter me op en ik herken Corne aan zijn onderwaterhuis. Ik sein hem om goed te kijken dan ziet ook hij het zeepaardje en begint te filmen. Bewegende beelden zijn erg leuk, ik heb ook een klein stukje gefilmd toen het diertje nog op het stokje zat. Samen volgen we het zeepaardje en ik merk dat we nu weer wat aan het dalen zijn.

Om beurten leggen we het diertje op beeld vast, maar op een gegeven moment zijn we haar kwijt. We zoeken nog even met onze lampen, maar het feest is over. Dat is misschien maar goed ook, zo heeft het zeepaardje weer rust. Ik besluit dan ook om eruit te gaan, het is mooi geweest en nu nog een kreeft fotograferen zit er echt niet meer in. Bij de kant aangekomen wil ik mijn vinnen uittrekken en kom tot de ontdekking dat mijn rechter vin helemaal geen vinbandje meer heeft! Die ben ik dus blijkbaar verloren, maar mijn vin zat wel nog goed vast om mijn voet….vreemd. Balen, dit is nu de tweede keer bij deze duikstek in twee weken tijd dat ik iets verlies…grrr.

Aan de kant praten we na over de duik en ik vertel de rest vol trots over mijn vondst en de ervaring die Corne en ik net hebben opgedaan. Met een euforisch gevoel drink ik nog even wat met de mannen en als het dan weer begint te regenen is dat toch echt het overduidelijke teken van moeder natuur om weer naar huis te gaan. Ik stuur mijn vrouw nog even een enthousiast berichtje en vertel haar over mijn vondst en het feit dat ik weer naar huis kom.

Wat een duikavondje weer….de Oosterschelde heeft toch vele verrassingen en af en toe vind je die “speld in de hooiberg”.

Max. diepte 10.4m, temp. 19gr.C., zicht 2-4m, duikduur 71min.

Dit bericht delen

René Weterings

Vader van een dochter en zoon, getrouwd met Cindy en woont in Geertruidenberg. Duiker en onderwaterfotograaf sinds 2005. Fotografeert momenteel met een Olympus OM-D E-M5mkII systeemcamera in Nauticam behuizing met twee INON Z-330 flitsers. Schrijft regelmatig artikelen voor DuikeninBeeld en voor Onderwatersport magazine. Zijn passies zijn het gezin, duiken, fotograferen, snorkelen en het schrijven over alles wat hier mee te maken heeft! Kers op de taart is de titel 'Nederlands Kampioen Onderwaterfotografie 2018'!

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Velden met * zijn verplicht *

Wanneer je de site blijft gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

We zijn wettelijk verplicht om je te informeren en je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken. Op DuikeninBeeld gebruiken we functionele cookies. Deze cookies zijn noodzakelijk voor het functioneren van de website. Daarnaast gebruiken we analytics cookies. Via Google Analytics worden geanonimiseerd gegevens over het gebruikersgedrag verzameld. Zo kunnen wij zien hoe bezoekers zoals jij de website gebruiken, en kunnen wij op basis daarvan de website verbeteren.

Sluiten