Inloggen

Wachtwoord vergeten?

Natuur / Reizen / Snorkelen

Snorkelen met bultruggen in Tonga

Iedereen heeft zo zijn favoriete dieren in het water, zo ook Koen Hoekemeijer. Hij heeft een voorliefde voor bultruggen en orka’s en neemt je mee in zijn ervaringen met het snorkelen met de magistrale dieren.

In november 2017 stuurde ik een doos met kerstcadeautjes naar het Koninkrijk Tonga. Ik wilde dat de cadeaus, bedoeld voor de kinderen van het guesthouse waar ik in augustus 2016 had gelogeerd, op tijd bezorgd werden en dus rekende ik met een zeer ruime transittijd. Het duurde uiteindelijk zes weken voordat ik op 24 december een foto ontving met blije gezichten. Wat was in de tussentijd gebeurd? De details zal ik jullie besparen, maar de doos met cadeaus was in eerste instantie naar Togo in Afrika gestuurd. Dat het uiteindelijk nog is goed gekomen, is een kerstwonder, maar dat de meeste mensen Tonga niet kennen, laat staan weten waar het ligt was duidelijk.

Tonga ligt in de zuidelijke Grote Oceaan en is een eilandengroep in de buurt van Fiji. Dat het grote publiek Tonga niet kent, vind ik niet erg en mag van mij nog heel lang zo blijven. Tonga is namelijk een bijna compleet ongerept tropisch paradijs. De stranden zijn er echt maagdelijk wit en verlaten, ik heb nog nooit een blauwere zee gezien. De palmbomen zijn diepgroen en hangen vol met verse kokosnoten. Grote hotelgroepen en fastfoodketens ontbreken, industrie is er niet of nauwelijks en de lokale bevolking is vriendelijk en relaxed. Wat wil je nog meer?

Al jaren ben ik een fervent walvisspotter en voordat ik de reis naar Tonga maakte, had ik al in vele landen vanaf de boot deze machtige dieren bekeken en gefotografeerd. Het zien en fotograferen van een duikende walvis die z’n staart uit het water tilt, of een walvis die ‘breacht’, het gaat mij nooit vervelen. Maar vanaf een boot zie je eigenlijk maar een heel klein deel van het enorme dier, dus toen ik hoorde van het walvissnorkelen in Tonga, zat ik bij wijze van spreken de volgende dag al in het vliegtuig.

  

Maar als je dan onder water gaat, wil je dit ook zo mooi mogelijk vastleggen. Eerder had ik al in winters Noorwegen gesnorkeld tussen de ontzettend indrukwekkende orka’s, maar in het donkere water deed mijn compactcamera het niet zoals ik graag had gezien. Voor Tonga moest en zou ik met m’n Nikon D4s spiegelreflexcamera het water in en dus werd de spaarrekening geplunderd voor een Nauticam behuizing met accessoires. Een flinke investering, maar spijt heb ik geen moment gehad.

  

De allereerste keer dat ik in Tonga het water betrad, was waanzinnig. Walvissen (en orka’s) onder water zien is met niks te vergelijken. Je snorkelt zonder bescherming in de nabijheid van dieren met een lengte van vijftien tot achttien meter en een gewicht van ongeveer vijfendertig tot veertig ton. Er is geen hek, er is geen glas, je zit niet in een jeep op safari. Je begeeft je dus 100% in hun wereld en dat gebeurt op hun voorwaarden, want ze zien je en zijn zich volledig bewust van de menselijke aanwezigheid. Als een walvis dan ook nog oogcontact maakt, pies je bijna in je broek van opwinding. Voor mij wordt het niet veel mooier, op dat laatste na dan…

Op mijn allereerste dag op het water in Tonga snorkelden we in de ochtend met een moeder en kalf. Vanaf het moment dat ik al zoiets zag als een walvissilhouette, begon ik foto’s te maken – bang om iets te missen. De meeste foto’s van die ochtend waren waardeloos, maar daar kon ik achteraf wel om lachen en mijn klikgedrag is nu na meer dan dik dertig dagen op het water gelukkig een stuk beter.

  

Diezelfde eerste dag is trouwens nog steeds de beste dag tot nu toe. In de middag hoorden we de schippers van andere boten hilarisch lachen over de radio, maar we snapten niet direct waarom. Wat bleek, een stel bultruggen was buitengewoon geïnteresseerd in de snorkelaars en daarbij werd fysiek contact niet geschuwd. Sommige mensen raakten ietwat in paniek omdat dit niet was waar ze zich voor hadden opgegeven. Wat mij betreft konden ze niet dichtbij genoeg komen. En zo geschiedde – tijdens onze snorkelbeurt kwam een volwassen bultrug tot drie keer toe recht op me af en twee keer was er fysiek contact.

Een keer werd ik zelfs een klein stukje uit het water getild en de tweede keer kreeg ik een soort van vriendelijk neuskusje. Aanraken is bij wet verboden, maar hier had ik geen keuze en dus legde ik even kort m’n hand op de neus van deze vriendelijke reus. Dit soort ontmoetingen is overigens zeer zeldzaam, maar dat maakt de herinnering alleen maar mooier. Voor mijzelf werd deze herinnering zelfs op foto vastgelegd. Een van de andere snorkelaars had mij prachtig gefotografeerd net op het moment dat een van de bultruggen recht op mij afzwom. Na het zien van deze foto kon mijn avond natuurlijk niet meer stuk en mijn mede-bootgenoten heb ik daarna met veel plezier op een paar koude drankjes getrakteerd!

  

Voor het snorkelen met walvissen bestaan wel strenge regels. Onder andere moet een minimumafstand van tien meter in acht worden genomen bij moeders met kalven en minimaal vijf meter bij dieren zonder kalf. Maar deze regels gelden natuurlijk niet voor de walvissen. Als de walvissen dus toenadering willen zoeken, ‘mogen’ ze dit en dan kun je nog onvergetelijkere momenten meemaken.

  

Over Koen Hoekemeijer
Koen Hoekemeijer (1974) won in het najaar van 2017 de WNF-Frans Lanting Award met zijn foto van een bultrug met kalf. Hij had niet verwacht te winnen, maar geraakte toch bij de tien finalisten. Na het winnen van de WNF-Frans Lanting Award kwam hij naar eigen zeggen in een rollercoaster van aandacht. Dat gaf hem een te gek gevoel, ook omdat de foto is opgenomen in een boek met hoogtepunten van de wedstrijd van 2017. Hij vindt het extra speciaal om met een onderwaterfoto in het boek vol met natuur boven water terecht te komen.

Koen heeft 25 jaar in Amsterdam gewoond. Na 13 jaar als area manager bij een groot bedrijf voor kopieermachines te hebben gewerkt nam hij de sprong in het diepe. Hij verkocht zijn huis en ging in 2018 op reis naar Noorwegen om te snorkelen met orka’s en naar India voor het wild, de steden en de cultuur. In juni ging hij naar Tonga om daar als gids en basismanager aan de slag te gaan bij een ‘whaleswim operator’. Hij heeft zijn pak ingeruild voor slippers en zwembroek, het vaste voor het avontuur. Hij was klaar met de dagelijkse sleur.

Al eerder ging Koen op reis naar Noorwegen en Tonga om zijn passie voor de walvisachtigen te volgen en er prachtige foto’s van te maken. Allemaal met enkel een duikbril en snorkel – duiken is niet toegestaan. Ook boven water fotografeert Koen graag, straatportretten van kinderen, het dagelijkse straatbeeld en wilde dieren met een speciale voorliefde voor katachtigen. Koen heeft een aantal favoriete locaties. India bezoekt hij graag voor de tijgers en luipaarden, het platteland voor de lokale mensen. In Brazilië heeft hij een favoriet gebied, de Pantanal, voor de luipaarden. Tonga is de plaats voor de ontmoetingen met bultruggen en IJsland voor de prachtige natuur. Hij maakt al zijn reizen alleen, maar de trip naar de Galapagos eilanden en de Amazone voor het WNF die hij won met zijn foto, maakte hij met natuurfotograaf Jasper Doest.

Dit bericht delen

8 reacties

  1. Wat een ongelooflijke beelden en wat een bijzondere ervaringen… Mijn bucketlist is weer overhoop gegooid.

    REAGEREN
  2. Werkelijk prachtige foto’s. Geweldig leuk verhaal ook Koen.

    REAGEREN
  3. Wat een prachtige opnames en wat een belevenis om deze dieren in hun element te zien.

    REAGEREN
  4. Ik kan echt uren naar dit soort foto’s kijken…wat een gave dieren zeg, echt een droom om zoiets zelf eens mee te maken. Ik ga nog maar eens een extra staatslot kopen denk ik. 😉

    REAGEREN
  5. Linda Ferwerda

    Adembenemend mooi!

    REAGEREN
    • Hee wat leuk je hier te zien Linda. Koen is een vriend van mij vandaar dat ik hier ook te vinden ben vandaag 🙂 Mooi he? Hoop dat alles goed met je gaat!

      REAGEREN
      • Linda Ferwerda

        Wat grappig! Binnenkort daar dan maar eens een kijkje nemen? :-):-)

        REAGEREN
  6. Wauw prachtige beelden. Tonga staat al eventjes op mijn bucketlist, hopelijk kan ik dit ook ooit meemaken.

    REAGEREN

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Velden met * zijn verplicht *

Wanneer je de site blijft gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

We zijn wettelijk verplicht om je te informeren en je toestemming te vragen voor het gebruik van cookies en soortgelijke technieken. Op DuikeninBeeld gebruiken we functionele cookies. Deze cookies zijn noodzakelijk voor het functioneren van de website. Daarnaast gebruiken we analytics cookies. Via Google Analytics worden geanonimiseerd gegevens over het gebruikersgedrag verzameld. Zo kunnen wij zien hoe bezoekers zoals jij de website gebruiken, en kunnen wij op basis daarvan de website verbeteren.

Sluiten